Przejdź do głównej zawartości

CZERŃ - Małgorzata Oliwia Sobczak


Tej książki się nie czyta, ją się chłonie, połyka... W oczekiwaniu na "BŁĘKIT"

Oliwia Sobczak to polska pisarka specjalizująca się w thrillerach i kryminałach psychologicznych. Zyskała popularność dzięki serii „Kolory zła”, w której analizuje mroczne zakamarki ludzkiej psychiki i tajemnice skrywane pod pozorami codzienności. Jej książki charakteryzują się wciągającą narracją, precyzyjnie skonstruowaną intrygą i dobrze nakreślonym tłem społecznym.

„Czerń” to druga część bestsellerowej serii „Kolory zła”, która zyskała uznanie zarówno czytelników, jak i krytyków. Po znakomitym debiucie autorki z „Czerwienią” przyszła pora na jeszcze mroczniejszą historię, osadzoną w malowniczych, ale i pełnych tajemnic Kaszubach.

Po sprawie Skalpela prokurator Leopold Bilski zostaje karnie przeniesiony z Sopotu do prokuratury w Kartuzach – dla ambitnego śledczego to bolesna degradacja. Tymczasem Ania Górska, młoda i błyskotliwa asesor prokuratorska, rozpoczyna swoją karierę, a jej pierwsza sprawa okazuje się niezwykle trudna: zaginięcie trzynastoletniej dziewczynki. Wkrótce kolejne dziecko znika w Kartuzach. Trop prowadzi do przeszłości – tej, o której mieszkańcy woleliby zapomnieć.

Czy można uciec przed własną historią? Co skrywa mroczny las i dlaczego nikt nie chce mówić o tym, co wydarzyło się lata temu? Kim jest Potwór z Kartuz?

„Czerń” to solidny kryminał z głębią psychologiczną. Autorka mistrzowsko buduje napięcie, stopniowo odkrywając kolejne warstwy tajemnicy. Choć książka opiera się na klasycznych schematach gatunku, Sobczak nadaje jej własny, unikalny styl, który wyróżnia ją na tle innych polskich kryminałów. Mocnym punktem jest szczegółowo oddana atmosfera Trójmiasta, a także dobrze nakreśleni bohaterowie, którzy wydają się autentyczni i wielowymiarowi.

Dla fanów mrocznych, wielowątkowych opowieści z tajemnicami sprzed lat – zdecydowanie godna polecenia.

Popularne posty z tego bloga

"SEMIRAMIDA" Ewa Kasala

" Semiramida " to kolejna powieść Ewy Kassali o wyjątkowej sile kobiecości, jak również bogate źródło historyczne. Pełne detali i ciekawostek pozwalająca poczuć atmosferę starożytnego świata. Autorka nie szczędzi czytelnikowi również i emocji, dzięki też i którym powieść staje się prawdziwą perełką literacką z gatunku tych obyczajowo-historycznych opowieści. Równie ważnym aspektem jej sukcesu jest też oczywiście postać głównej bohaterki — Królowej Semiramidy, jak i pozostałych kobiet, które odgrywają całkiem sporą rolę w tej historii. Wszystkie mądre, silne i odważne. Kobiety, które nie bały się używać rozumu. Kobiety pełne uczuć, których też i nie skrywały. Myślę, że każda z nas odnajdzie w nich odrobinę siebie. Być może zainspiruje się nimi albo inaczej spojrzy na samą siebie. Z powieści Ewy Kassali można więc czerpać pełnymi garściami. Można się wręcz delektować jej prozą. Jej barwą i smakiem, który pieści zmysły. I nie sposób się od niej oderwać. Choćby s...

„Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseini

  Recenzja książki „Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseiniego Nie wszystkie książki zostają z czytelnikiem na długo. Nie wszystkie odciskają ślad w sercu i umyśle, zmuszając do stawiania pytań o moralność, lojalność i odkupienie win. Chłopiec z latawcem Khaleda Hosseiniego jest powieścią, która nie tylko porusza — ona zostaje pod skórą, wgryza się w emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć. To debiutancka powieść Hosseiniego, a zarazem historia, która otworzyła przed czytelnikami na całym świecie drzwi do Afganistanu — nie tego z suchych newsów czy nagłówków gazet, ale tego pełnego barw, zapachów, dziecięcych marzeń i nieodwracalnych dramatów. O czym opowiada? To historia Amira — chłopca z kabuluńskiej elity, który dorasta w cieniu nie tylko oczekiwań ojca, lecz także własnych lęków i słabości. U jego boku jest Hassan, syn służącego, jego przyjaciel z dzieciństwa, chłopiec o bezgranicznej lojalności i czystym sercu. Łączy ich dziecięca przyjaźń, wspólne wypuszczanie latawców i op...

„Dom Róży” Anna Stryjewska

„Dom Róży” to powieść, która z pozoru wydaje się kolejną historią o kobiecie w przełomowym momencie życia, ale z każdą kolejną stroną odkrywa swoją prawdziwą siłę – w cichym, dojrzałym sprzeciwie wobec oczekiwań świata i w próbie odnalezienia siebie na nowo. To książka, która nie próbuje być sensacyjna – nie krzyczy, nie szokuje. Zamiast tego wciąga spokojnym rytmem życia i delikatnym, choć głębokim, portretem kobiecej duszy. Rozalia – bohaterka, która nie wpisuje się w popularne dziś narracje o walczących, przebojowych kobietach – prezentuje zupełnie inny model siły: oparty na konsekwencji, upartości, ale też wrażliwości. W chwili, gdy powinna, według otoczenia, „oddać się pod opiekę”, ona postanawia bronić swojego azylu – domu na wsi, który daje jej poczucie autonomii i sensu. Nie bez wątpliwości, nie bez bólu – ale z pełną świadomością, że nikt poza nią nie zadba o jej spokój. Powieść Anny Stryjewskiej nie jest lekturą dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i szybkich zwrotów fa...