Biblioteka Edymona

" Chłopiec, który przeżył Auschwitz " - to książka wyjątkowa, której sporym atutem jest płynność, która przejawia się tak samo w narracji, jak i samej fabule. I choć nie opowiada ona o wszystkich aspektach życia głównego bohatera, to tworzy spójną i logiczną całość. Historię pięcioletniego chłopca, który w chwili pacyfikacji wiosek na terenie Wileńszczyzny, wraz z rodziną opuścił dom i ukrywał się w lesie. Niestety Niemcy znaleźli ich kryjówkę. Wtedy Grisza Żukow z najbliższymi trafia prosto do Auschwitz. Nie dane jednaka było chłopcu przetrwać tego piekła w otoczeniu bliskich. Śmierć zabiera mu ich wszystkich. Mimo to Grisza nie poddaje się . Drzemie w nim wielka siła ducha i jak sam potem mówi — czuwała nad nim boża opatrzność. Doświadczył wiele cierpienia i upokorzeń. Trafił w ręce samego doktora Mangela . Niewiele też brakowało, a stałby się jednym z aryjskich dzieci. Byli też i tacy, którzy czuwali nad nim i wciąż wyrywali go ze szponów śmierci. Tak mały Gri...

Marzenia są jednym z najprzyjemniejszych elementów naszego życia. Kiedy się spełniają, czujemy radość i szczęście, a na ich miejsce wskakują kolejne marzenia. Czasem marzymy o rzeczach naprawdę drobnych , jak nowa książka, czy obiad w restauracji. Czasem jednak te marzenia są znacznie większe. Jednym z takich marzeń może być np. podróż życia. Coś na wzór wyprawy Daniela Kocuja . Wyprawy z rozpalonego serca Australii do rodzinnego miasta Szczecina. Wyprawy o tyle niezwykłej, że na rowerze, będącej kwintesencją rowerowej pasji i apetytu Daniela, który rósł z każdą kolejną rowerową wycieczką. A zaczęło się zupełnie niewinnie. Od takich zwykłych rowerowych wypadów, które miały pomóc odreagować korporacyjny stres i usatysfakcjonować niespokojnego ducha autora. Potem były kolejne nieco dłuższe przejażdżki. Jego duch łaknął jednak wciąż czegoś więcej. Pragnął totalnie dzikiej przygody. " Ziarno, które sam w sobie zasiałem, sięgając po książki podobnych mi marzycieli, już ni...

"Wszystko jest dziełem przypadku i tego, że lubię obcować z twórczymi ludźmi".    Andrzej Grabowki , to aktor powszechnie znany, który swoją autobiografią wypełnia luki, jakie w naszej pamięci powstały za sprawą jednej, niezwykle charakterystycznej roli, która to stała się niemal kultowa. Tym bardziej odnoszę wrażenie, że istotnym powodem, dla których powstała ta książka było pragnienie opowiedzenia właśnie o swojej karierze zawodowe i jej losach, która niejako umyka pospolitemu odbiorcy sztuki. Uwagę przykuwa też samo wydanie książki, które świetnie komponuje się z postacią autora, jak i liczne znakomite fotografie, kadry filmów i autorskie teksty samego Andrzeja Grabowskiego. " Jestem jak motyl " Andrzeja Grabowskiego jest czymś w rodzaju wspomnień, które sięgają jego najmłodszych lat. Do lat 50. XX wieku, do małego miasteczka zwanego Alwerią . Do jedynego w swoim rodzaju rynku, kapliczki, studni, a nawet rynsztoku płynącego wzdłuż drogi wysadzonej...

Któż z nas nie międliła choćby raz w swojej głowie tę samą sytuację od nowa i od nowa, nie rozpamiętywała przeszłość. Nie czuła się bezradna, zrozpaczona, osamotniona, pełna goryczy i smutku. Bez wyjścia z sytuacji. Nękana myślami, które tak naprawdę robiły nam więcej szkody niż były tego warte. Zabierały sen, radość życia, a czasem nawet przyjaciół. Z pewnością wiele z nas doświadczyło tego na własnej skórze. Epidemia ponurych myśli, albo inaczej rozpamiętywanie -  problem, który bardzo często dotyka właśnie nas kobiety. Nikt tak jak my nie potrafi zamartwiać się nawet błahą rzeczą: ubiorem, domem, pracą, dziećmi, zdrowiem, rodziną, nawet urlopem. Niestety nie prowadzi to do niczego dobrego. Może, co gorsza, okazać się pierwszym krokiem w drodze do depresji. A depresja jak wiadomo jest chorobą, która może dotknąć osoby w każdym wieku. Nieważne czy mamy naście czy kilkadziesiąt lat. Statystycznie jednak dwa razy częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Podobnie, jak i wspomn...

" Anegdoty " to wyjątkowa publikacja. Książka, która wciąż czytam, ale nie strona po stronie. Ona jest jak łyk kawy o poranku, która rozpieszcza zmysły i daje kopa na resztę dnia. Jest niczym kieliszek brandy po obiedzie, który czyni go wyjątkowym. Równie dobrze może być idealną towarzyszką zabaw, myśli i towarzyskiej dysputy. Dobrym rozpoczęciem rozmowy lub jej zakończeniem. Błyskotliwym zdaniem i odpowiedzią na wiele pytań. " Czekajcie, zaraz wam coś przeczytam " - Powiedziałam ostatnim razem podczas odwiedzin znajomych, w chwili, gdy jeden z nich narzekał na swoje roztargnienie. Potem okazało się, że książka zdominowała nasze towarzystwo, a wiele z przeczytanych na głos anegdot z pewnością wyryło się w pamięci gości.

" Ich matki, nasi ojcowie. Niewiarygodna historia powojennej Polski " to reportaż Piotra Pytlakowskiego, który przeczytałam z ogromną przyjemnością. Książka, która wniosła sporo nowego do mojej wiedzy i wyobrażeń o powojennej Polsce, jak i losach ludzi, którym przyszło zmierzyć się z kolejami historii. Temat, który, choć wypierany w umysłach wielu z nas, wciąż przecież istnieje.   " Grzech, choć niewyznany, istnieje i wpływa na nasze życie oraz na życie tych, wśród których żyjemy. Jedynie szczere wyznanie grzechów ciążące na naszej przeszłości i prośba o ich przebaczenie może nas os nich uwolnić". Kolejnym ważnym aspektem książki są jej bohaterowie, dziś dorośli ludzie, oraz tacy, którzy niestety nie doczekali się jej publikacji, którym mimo to przyszło zmierzyć się z problemami w powojennej Polsce, zanim jeszcze dorośli.    " Wszystkie dzieci świata poddane doświadczeniu wojny przeżywają ból, strach i poniżenie. Wojny wywołują dorośli, ofiarami p...

„Nieśmiały zabójca” to autobiograficzna opowieść Clary Usón, która do łatwych nie należy. Nie oznacza to jednak, że nie warto po nią sięgać. Czasem coś co wymaga od nas większego trudu i zaangażowania, w konsekwencji daje większą satysfakcję. A już na pewno zapada w pamięci. Czy warto jednak się tak trudzić dla tej historii? Zdania będą podzielone. Ja sama miałam z nią też nie mały dylemat. Czytało mi się ją bardzo niespójnie. Były chwile kiedy wręcz płynęłam z jej treścią, zafascynowana historią, której akurat przyświecała. Innym razem wystawiał moją cierpliwość na próbę i zmuszała do pełnego zaangażowania. Dostarczyła mi więc bardzo  skrajnych emocji. Nie sposób jednak nie uznać jej za wyjątkowo dobrze napisaną książkę, na pokład której wdarła się nie jedna, a wiele osobistych historii, w tym samej autorki.