"Do końca moich dni" Anna Rybakiewicz

Anna Rybakiewicz powraca z nową powieścią, która smakuje jak dobry trunek, o którym chce się opowiadać z wdziękiem. "Do końca moich dni" to kolejna perła w dorobku autorki, głęboko poruszająca i wplatająca wątki współczesne oraz rodzinne w niezwykle subtelnym stylu.

Główną bohaterką tej poruszającej opowieści jest Apolonia Dobkowska, dziewczyna z szlacheckiej rodziny, która miała odziedziczyć wielki majątek ziemski i wieść dostatnie życie u boku ukochanego. Jednak los nie miał dla niej takich planów. Zimą 1940 roku, wraz z rodziną, zostaje w brutalny sposób wywieziona na daleką Syberię, gdzie zmuszona zostaje do walki o przetrwanie własne jak i swojej rodziny. Zwłaszcza brata, którego matka powiła w tych nieludzkich warunkach. Jako starsza już kobieta, postanawia spisać swoje wspomnienia z młodości, aby rozliczyć się ze swoją przeszłością, która do łatwych nie należała i mocno ukształtowała losy Apolonii.

Tak też Anna Rybakiewicz, w swoim charakterystycznym stylu, ukazuje dramatyczne zmiany w życiu bohaterki, która musi stawić czoło nieludzkim warunkom, aby zapewnić przetrwanie swojej rodzinie, zwłaszcza młodszemu bratu. To jednocześnie misternie skonstruowana narracja, która ukazuje nie tylko wydarzenia historyczne, ale również wewnętrzny świat bohaterki, jej siłę, determinację i zdolność do miłości nawet w najtrudniejszych warunkach.

Powieść pełna jest też niespożytej energii, uśpionej namiętności i tęsknoty za miłością, mimo iż nie brak u jej boku kochających mężczyzn. Autorka wplata tym samym w opowieść o przetrwaniu wątki oparte na silnych więziach rodzinnych, empatii, ludzkiej życzliwości i lojalności. Nie skąpi czytelnikowi również romantycznych uniesień, które dane było przeżyć Apolonii i jej sercowych rozterek. Stąd tak bardzo może ta historia porusza nie tylko bólem, cierpieniem i strachem, ale również wielką miłością, poświęceniem i niegasnącą nadzieją.

Anna Rybakiewicz stworzyła w moim odczuciu, może nie arcydzieło, ale naprawdę piękną i stykową opowieść, która wzrusza do łez i pozostawi czytelnika z głębokim uczuciem czytelniczej satysfakcji. To zdecydowanie najlepsza powieść autorki, która z pewnością zdobędzie serca czytelników zafascynowanych nie tylko tematyką wojenną, ale i tą nasyconą ludzkimi dramatami i miłością. Polecam z całego serca.

Popularne posty z tego bloga

"SEMIRAMIDA" Ewa Kasala

" Semiramida " to kolejna powieść Ewy Kassali o wyjątkowej sile kobiecości, jak również bogate źródło historyczne. Pełne detali i ciekawostek pozwalająca poczuć atmosferę starożytnego świata. Autorka nie szczędzi czytelnikowi również i emocji, dzięki też i którym powieść staje się prawdziwą perełką literacką z gatunku tych obyczajowo-historycznych opowieści. Równie ważnym aspektem jej sukcesu jest też oczywiście postać głównej bohaterki — Królowej Semiramidy, jak i pozostałych kobiet, które odgrywają całkiem sporą rolę w tej historii. Wszystkie mądre, silne i odważne. Kobiety, które nie bały się używać rozumu. Kobiety pełne uczuć, których też i nie skrywały. Myślę, że każda z nas odnajdzie w nich odrobinę siebie. Być może zainspiruje się nimi albo inaczej spojrzy na samą siebie. Z powieści Ewy Kassali można więc czerpać pełnymi garściami. Można się wręcz delektować jej prozą. Jej barwą i smakiem, który pieści zmysły. I nie sposób się od niej oderwać. Choćby s...

„Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseini

Recenzja książki „Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseiniego Nie wszystkie książki zostają z czytelnikiem na długo. Nie wszystkie odciskają ślad w sercu i umyśle, zmuszając do stawiania pytań o moralność, lojalność i odkupienie win. Chłopiec z latawcem Khaleda Hosseiniego jest powieścią, która nie tylko porusza — ona zostaje pod skórą, wgryza się w emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć. To debiutancka powieść Hosseiniego, a zarazem historia, która otworzyła przed czytelnikami na całym świecie drzwi do Afganistanu — nie tego z suchych newsów czy nagłówków gazet, ale tego pełnego barw, zapachów, dziecięcych marzeń i nieodwracalnych dramatów. O czym opowiada? To historia Amira — chłopca z kabuluńskiej elity, który dorasta w cieniu nie tylko oczekiwań ojca, lecz także własnych lęków i słabości. U jego boku jest Hassan, syn służącego, jego przyjaciel z dzieciństwa, chłopiec o bezgranicznej lojalności i czystym sercu. Łączy ich dziecięca przyjaźń, wspólne wypuszczanie latawców i op...

„Dom Róży” Anna Stryjewska

„Dom Róży” to powieść, która z pozoru wydaje się kolejną historią o kobiecie w przełomowym momencie życia, ale z każdą kolejną stroną odkrywa swoją prawdziwą siłę – w cichym, dojrzałym sprzeciwie wobec oczekiwań świata i w próbie odnalezienia siebie na nowo. To książka, która nie próbuje być sensacyjna – nie krzyczy, nie szokuje. Zamiast tego wciąga spokojnym rytmem życia i delikatnym, choć głębokim, portretem kobiecej duszy. Rozalia – bohaterka, która nie wpisuje się w popularne dziś narracje o walczących, przebojowych kobietach – prezentuje zupełnie inny model siły: oparty na konsekwencji, upartości, ale też wrażliwości. W chwili, gdy powinna, według otoczenia, „oddać się pod opiekę”, ona postanawia bronić swojego azylu – domu na wsi, który daje jej poczucie autonomii i sensu. Nie bez wątpliwości, nie bez bólu – ale z pełną świadomością, że nikt poza nią nie zadba o jej spokój. Powieść Anny Stryjewskiej nie jest lekturą dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i szybkich zwrotów fa...

Biblioteka Edymona

Szukaj na tym blogu