CZEREŚNIOWY SAD - Aleksandra Rochowiak

"Czereśniowy sad" Aleksandry Rochowiak to książka, która wplątuje czytelnika w sieć emocji i historii, tak bogatych, że trudno się od nich oderwać. To opowieść o rodzinie, która wyłania się jak kronika, serwując nam pełne kłamstw, cierpienia, tajemnic i tęsknoty obrazy życia kilku pokoleń.

Eliza Dębska - jedna z bohaterek powieści prowadzi uporządkowane życie u boku ukochanego męża i córki Poli, wobec której jest wyjątkowo nadopiekuńcza. Jej spokój jednak zostaje pewnego dnia mocno zachwiany, gdy otrzymuje wiadomość o rzekomej obecności jej zaginionej matki w hospicjum Azyl. Za namową męża, zbierając odwagę i wypełniona gniewem, Eliza wyrusza na poszukiwanie prawdy, która zmusza ją do zmierzenia się z bolesnymi faktami z przeszłości, co nie będzie łatwe dla żadnej ze stron. Historia ta stanowi też niejako trzonem całej opowieści. W książce znajdziemy jednak znacznie więcej wątków, które sprawią, że ta historia nabierze jeszcze większego smaku i poruszy nasze serca.

Autorka ukazuje nam jednocześnie różne oblicza miłości, czasem tej bolesnej i niesprawiedliwej, ale zawsze autentycznej. Nie jest to też lekka lektura, mimo łatwości języka jakim operuje. Jest to równocześnie opowieść o życiu, którego ból i niełatwe koleje losu sprawiają, że czytelnik łatwo utożsami się z jej bohaterkami. Zwłaszcza jeśli i w jego sercu tkwi kamień, albo sekret skrywany gdzieś w zakamarkach pamięci. Żal albo tęsknota za czymś utraconym. Pojawi w niej również motyw hospicjum i starości, który jest wielce istotnym elementem powieści i który wzbudzi zapewne w nas wiele refleksji na temat przemijania, lęku i tęsknoty. Ta świadomość nieuchronności końca życia dodaje narracji głębi i emocjonalnego ciężaru, ale i jednocześnie ogromnej wrażliwości.

Jest to krótko mówiąc piękna opowieść o niesprawiedliwości, smutku, przebaczeniu i odejściu, ale przede wszystkim o sile miłości, która przetrwała najtrudniejsze chwile. "Czereśniowy sad" zaskakuje swoją głębią i autentycznością, zostawiając czytelnika z refleksją nad własnym życiem i relacjami.

Popularne posty z tego bloga

"SEMIRAMIDA" Ewa Kasala

" Semiramida " to kolejna powieść Ewy Kassali o wyjątkowej sile kobiecości, jak również bogate źródło historyczne. Pełne detali i ciekawostek pozwalająca poczuć atmosferę starożytnego świata. Autorka nie szczędzi czytelnikowi również i emocji, dzięki też i którym powieść staje się prawdziwą perełką literacką z gatunku tych obyczajowo-historycznych opowieści. Równie ważnym aspektem jej sukcesu jest też oczywiście postać głównej bohaterki — Królowej Semiramidy, jak i pozostałych kobiet, które odgrywają całkiem sporą rolę w tej historii. Wszystkie mądre, silne i odważne. Kobiety, które nie bały się używać rozumu. Kobiety pełne uczuć, których też i nie skrywały. Myślę, że każda z nas odnajdzie w nich odrobinę siebie. Być może zainspiruje się nimi albo inaczej spojrzy na samą siebie. Z powieści Ewy Kassali można więc czerpać pełnymi garściami. Można się wręcz delektować jej prozą. Jej barwą i smakiem, który pieści zmysły. I nie sposób się od niej oderwać. Choćby s...

„Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseini

Recenzja książki „Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseiniego Nie wszystkie książki zostają z czytelnikiem na długo. Nie wszystkie odciskają ślad w sercu i umyśle, zmuszając do stawiania pytań o moralność, lojalność i odkupienie win. Chłopiec z latawcem Khaleda Hosseiniego jest powieścią, która nie tylko porusza — ona zostaje pod skórą, wgryza się w emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć. To debiutancka powieść Hosseiniego, a zarazem historia, która otworzyła przed czytelnikami na całym świecie drzwi do Afganistanu — nie tego z suchych newsów czy nagłówków gazet, ale tego pełnego barw, zapachów, dziecięcych marzeń i nieodwracalnych dramatów. O czym opowiada? To historia Amira — chłopca z kabuluńskiej elity, który dorasta w cieniu nie tylko oczekiwań ojca, lecz także własnych lęków i słabości. U jego boku jest Hassan, syn służącego, jego przyjaciel z dzieciństwa, chłopiec o bezgranicznej lojalności i czystym sercu. Łączy ich dziecięca przyjaźń, wspólne wypuszczanie latawców i op...

„Dom Róży” Anna Stryjewska

„Dom Róży” to powieść, która z pozoru wydaje się kolejną historią o kobiecie w przełomowym momencie życia, ale z każdą kolejną stroną odkrywa swoją prawdziwą siłę – w cichym, dojrzałym sprzeciwie wobec oczekiwań świata i w próbie odnalezienia siebie na nowo. To książka, która nie próbuje być sensacyjna – nie krzyczy, nie szokuje. Zamiast tego wciąga spokojnym rytmem życia i delikatnym, choć głębokim, portretem kobiecej duszy. Rozalia – bohaterka, która nie wpisuje się w popularne dziś narracje o walczących, przebojowych kobietach – prezentuje zupełnie inny model siły: oparty na konsekwencji, upartości, ale też wrażliwości. W chwili, gdy powinna, według otoczenia, „oddać się pod opiekę”, ona postanawia bronić swojego azylu – domu na wsi, który daje jej poczucie autonomii i sensu. Nie bez wątpliwości, nie bez bólu – ale z pełną świadomością, że nikt poza nią nie zadba o jej spokój. Powieść Anny Stryjewskiej nie jest lekturą dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i szybkich zwrotów fa...

Biblioteka Edymona

Szukaj na tym blogu