.png)
Zastanawiam się co i jak napisać, jak zrelacjonować moje spotkanie z "Łaską" byście i wy dali się na nią namówić. O ile już nie poznaliście historii Marysi, która w wieku sześciu lat zaginęła na kilka dni w lesie, a kiedy znów pojawiła się na łonie rodziny, doznała, jak mawiała jej ciotka "łaski zapomnienia". Ta łaska pozwoliła jej wyprzeć z pamięci minione traumatyczne wydarzenia i żyć dalej. Tak mija trzydzieści lat. W pamięci dorosłej już Marii pozostaje jedynie wspomnienie Kartoflanego Człowieka, które odżywa za sprawa jednego z rysunków jej ucznia, który zwraca się też do niej jak do kogoś, kto "wie". Ale co wie? - zadaje sobie to pytanie Maria. Tak też zaczyna się prywatne śledztwo kobiety, która próbuje, nie tylko dowiedzieć się co przydarzyło się jej przed laty, ale i dlaczego zginął Wojtek — jej uczeń, a potem kolejny...
Tak też wkraczamy do małego, mrocznego miasteczka z lat osiemdziesiątych, gdzie prawda nie koniecznie jest pożądana, a wielu z mieszkańców woli by wydarzenia sprzed lat i to, co teraz przydarza się nastolatkom, pozostało wciąż w ukryciu. Podejrzanym jest niemal każdy. Tajemnica piętrzy się z każdym kolejnym wydarzeniem. Atmosfera powieści gęstnieje, aż w końcu nas zaskakuje w najlepszym stylu. To, co mnie szczególnie ujmuje w takich historiach to również fakt sprowadzenia powieści do czasów, w których nie dominowała technologia, co pozwala z kolei skupić się na człowieku. To on staje się też kluczem do rozwiązania zagadki. I tak od słowa do słowa, i mamy... No właśnie? Ciekawe ilu z was zaskoczy finał tej historii, która wcale taka oczywista nie jest.
A zatem kolejna powieść Anny Kańtoch za mną. Kolejna
kryminalna perełka w mojej kolekcji. Powieść, przez którą się mknie z rozkoszą.
Brzmi dziwnie zważywszy, że mowa jest tu o zbrodni, ale tak właśnie jest. Styl
i narracja, przez którą prowadzi nas Kańtoch jest po prostu rewelacyjny. Niczym
bułka z masłem ;) . Uwielbiam ją.
Edymon