Tym razem jednak postanowił zrobić niespodzianka fanom obu serii, łącząc ich siły w "Stowarzyszeniu leworęcznych". Doskonale napisanej i wielowątkowej powieści, której niespieszność akcji wcale nie przeszkadza w utrzymaniu uwagi czytelnika w pełnym napięciu. Sprzyja temu zarówno konstrukcja powieści, jej forma, jak i styl autora. Z przyjemnością czyta się jej każdy fragment. Każdy dialog i opis. I choć utkana z wielu retrospekcji, przyciąga jak magnes niezależnie od chwili, w której akurat czytelnik się znajduje. A to bardzo rzadka cecha.
Historia zaczyna się z końcem lat pięćdziesiątych.
Leworęczność nie była wówczas ani zbyt popularna, ani nawet tolerowana. O czym dawała znać jedna z nauczycielek, która
nie szczędziła chłopcom przykrości i kar. Nic więc dziwnego, że ci mali mężczyźni nienawidzili
jej i snuli plany zemsty. Z czasem jednak swoją energię spożytkowali w nowo założonym przez nich "Stowarzyszeniu
leworęcznych". Do grona wybranych należało zaledwie kilka osób, których
losy śledzimy na przestrzeni powieści przez kilka kolejnych lat, aż do
chwili, w której każdy z nich, po cichu, niemal bez słowa
opuszcza Oosteby, a stowarzyszenie przestaje istnieć.
Wiele
lat później leworęczni spotykają się na wspólnym zjeździe, który okazał
się dla nich tragiczny w skutkach. Czwórka z nich zginęła w pożarze
pensjonatu. Piąty z uczestników zaś uznany za winnego zbrodni zaginął.
Przez lata był nieuchwytny dla Policji. Aż do chwili, w której dzieje się niejako główna część całej historii. Jego ciało zostaje odnalezione zupełnie przez przypadek. To burzy niestety dawną koncepcję o jego
winie. Dowody bowiem wskazują, iż ciało przeleżało w ziemi ok. 20 lat. Zatem
tamtego feralnego dnia w 1991 roku zginęli wszyscy uczestnicy zjazdu. Ko zatem jest
mordercą i o co w tym wszystkim chodzi? To oczywiście tylko jedno z wielu,
które pozostaje bez odpowiedzi.
I tu na scenę wkracza mocno dojrzały już komisarz Van Veeteren.
Człowiek o wyjątkowo filozoficznych usposobieniu. Starszy pan, któremu
przyszło na powrót zabawić się w detektywa i rozwikłać starą
niewyjaśniona sprawę. Wesprze go w tym nie kto inny jak sam inspektor Barbarotti,
którego bieżąca sprawa kryminalna wydaje się mieć sporo wspólnego z tą sprzed lat.
"Stowarzyszenie leworęcznych" to powieść z charakterem jakich mało. Wyrazista i paskudnie oryginalna. Mięsista i pożywna. Była rozkoszą dla moich zmysłów. Nie ma się jednak co temu dziwić, skoro pisarstwo Nessera jest nie tyle sprawne, co i wielce barwne. Do tego ze sporą znajomością rzeczy, czemu nie przeszkadza rola nauczyciela, jaką niegdyś wiódł. Mam nadzieję, że tym razem nie każe czekać zbyt długo na kolejną frapująca powieść kryminalną, jak się zresztą okazuje w najlepszym wydaniu.
"Stowarzyszenie leworęcznych" to powieść z charakterem jakich mało. Wyrazista i paskudnie oryginalna. Mięsista i pożywna. Była rozkoszą dla moich zmysłów. Nie ma się jednak co temu dziwić, skoro pisarstwo Nessera jest nie tyle sprawne, co i wielce barwne. Do tego ze sporą znajomością rzeczy, czemu nie przeszkadza rola nauczyciela, jaką niegdyś wiódł. Mam nadzieję, że tym razem nie każe czekać zbyt długo na kolejną frapująca powieść kryminalną, jak się zresztą okazuje w najlepszym wydaniu.
Za książkę dziękuję Wydawnictwu CZARNA OWCA
