Są książki do szybkiego czytania. Książki do
smakowania i do kochania. Książki niosące emocje i przygodę, i te, po które
sięga się z myślą o pięknie słowa. Książki tzw. jednorazowe i takie, do których
będzie się wracać. Ulotne lub głęboko w czytelniku zakorzenione. Do tych
drugich należy właśnie najnowsza powieść Magdaleny Knedler "Narzeczone
Chopina". Powieść wręcz magiczna, zdolna przenosić w czasie.
Każda inna i darząca go uczuciem. Czy te miłości były jednak odwzajemnione? Czy Fryderyk Chopin potrafił kochać coś więcej niż muzykę? Co kierowało jego wyborami i jak różne bywało jego szczęście - Wie tylko on sam. Nam zostają domysły, listy i historie pozwalające poznać go bliżej, ale nie zajrzeć mu w głąb jego duszy. Magda Knedler skonstruowała tę historię właśnie na ich podstawie. Korzystała z dostępnych zapisków i listów Fryderyka Chopina, a także opowieści jego najbliższych i rodziny. To jej i tylko jej interpretacja. Choć niebywale wiarygodna. Zajmująca.
"Narzeczone Chopina" to nie jest też książka stricte o nim samym. Nie on gra tu pierwsze skrzypce. To opowieść skomponowana ze wspomnień czterech kobiet szalenie w nim zakochanych. To im autorka oddaje głos. Głos, który opowiada o Fryderyku w różnym czasie, miejscu i rzeczywistości. Dla Konstancji była to pierwsza i największa jej miłość. Namiętna. Pełna uniesienia, pierwszych pocałunków i zrywów serca. Maria panienka z bogatej rodziny nie zdołała już wzbudzić tyle namiętności w Chopinie. Ich uczucie było zgoła inne. Może nawet nieco wyidealizowane, choć znacznie dalej idące. Aurora za to obrastała w mity i budziła szalone kontrowersje, a ich związek to szereg nowych doświadczeń dla Fryderyka. Jeszcze inaczej jawi się miłość Jane - kobiety żyjącej złudzeniami. Panny z arystokratycznego rodu, w której wielu widziało konkurentkę pani Sade i szanse na ocalenie Fryderyka. Ale czy to było konieczne albo choć możliwe? To również inne spojrzenie na męskiego bohatera w tym wszystkim. Chopina, który doświadczał życia na wiele sposobów.
Nie lubicie Chopina? Nie chcecie książek o miłości? Osnutych na dokumentach i wspomnieniach biografii? To nic. Przeczytajcie ją choćby dla samego piękna słowa pisanego i delektujcie się nim. Uwagi nie może ujść też oryginalność okładki, do której mam wyjątkową słabość. Cała książka jest niemal jak dzieło sztuki.
„Narzeczone Chopina” to też książka wyjątkowa, ale nie tylko ze względu na jej treść. Na szansę poznania muzyka z nowej perspektywy. Na jego obraz miłości. Życie poza sztuką, choć nie mniej zmysłowe. To utwór fenomenalny również z uwagi na jego styl. Zdolny napełnić czytelnicze zmysły. Gotowy oderwać go od rzeczywistości. Piękny i oryginalny. Bo wielką sztuką jest pisać tak, jak robi to Magda Knedler. Mierzyć się z łatwością i wygodą. Pisać z polotem, sercem i duszą. Tak, by stać się jedna z wisienek na torcie współczesnej prozy.
Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu LITERACKIE