"POKÓJ WSPANIAŁOŚCI" - Julien Sandrel

Przed wami kolejny debiut powieściowy. Tym razem jest to powieść Juliena Sandrela, która zanim jeszcze ukazała się we Francji, podbiła serca czytelników w ponad dwudziestu krajach. Moje również. "Pokój wspaniałości" rozczuli was jak mało co. Zanim weźmiecie ją do ręki, przygotujcie się na salwy śmiechu i łzy wzruszenia.

To nie jest zwykła powieść ani historia jakich wiele. To prawdziwy wulkan emocji. Śmiech i łzy. Serwuje dawkę wzruszeń, o które nie posądzałby się niejeden czytelnik. Powieść o życiu, którego scenariusz to prawdziwy majstersztyk. Podobnie jak sama powieść, a raczej powiastka. Niewielka książeczka mająca w sobie wielkie pokłady empatii, przeżyć i niewyobrażalnych historii. Nie sposób nie być pod jej urokiem. Mnie osobiście wcale to nie dziwi.  Współczesna literatura francuska już nie raz dała mi się poznać od tej najlepszej strony.

O tym, że Thelma jest w ciąży, jej partner nie dowiedział się nigdy. Potem jej syn Louis wielokrotnie pytał o swego ojca, podobnie jak i jej matka, ale ona była uparta i nie zdradzała szczegółów. Oddał się nieskomplikowanej reakcji matka — syn, którą miała na wyłączność. Tak minęło 12 lat. Pewnego pięknego dnia jej syn, zamiast wyznać jej, że się zakochał, uległ poważnemu wypadkowi. Jego stan jest poważny, a przedłużający się stan śpiączki nie wróży niczego dobrego. Zostało im jeszcze miesiąc. Potem trzeba go będzie odłączyć od respiratora. Thelma jest zrozpaczona, ale nie zamierza się podać. Będzie walczyć o życie syna. Pokaże mu, jak piękne może być życie, spełniając jego najskrytsze marzenia.

Skąd je zna? Z pamiętnika, który znalazła w jego pokoju. "Ten zeszyt stanowił koncentrat przyszłości. Został wypełniony doświadczeniami, o których Louis marzył, zapowiedziami radości, "ekstrarzeczami", jak to opisał. Ten zeszyt był obietnicą życia". Pełna bólu i rozpaczy matka uczepiła się go więc w nadziei, że przeżyte przez nią — jego wspaniałości — które potem ze szczegółami mu opowie i pokaże, będą impulsem do jego powrotu. Nie było to łatwe dla stale lamentującej, samobiczującej się i nieobecnej we własnym życiu kobiety.
Thelma podejmując się tego wyzwania, nie wiedziała, co tak naprawdę ją czeka. Marzenia nastolatka realizowane przez dojrzałą kobietę mogą przysporzyć wielu trudności, jak również kreować sytuacje, które rozbawią nawet chorego. To nie było jednak pasmo samych zabaw i przygód. Thelma z każdym kolejnym wyzwaniem zaczynała otwierać się na świat i ludzi. Niestety wystarczyło kilkanaście minut myśli odbiegających od syna — by znów poczuła się winna. Wciąż odmawiała sobie prawa do szczęścia.

"Pokój wspaniałości" nie jest jednak tylko opowieścią o Thelmie. Role narratora przejmuje bowiem od czasu do czasu sam Louis. Wszystko słyszy i wie co dzieje się wokół niego, ale nie może dać żadnego znaku swojej aktywności. Jest dumny z matki i na swój sposób przeżywa wszystko to, co ona robi. Chłopcem również targają emocje, podobnie jak i czytelnikiem. Staje się taką trochą naszą bratnią duszą. Tak jak i my biernym odbiorcą tej opowieści.

"Ta opowieść niosła nadzieję. Po każdym koszmarze wstawał dzień. Czekałam na świt od wypadku Louisa, ale zdawałam sobie sprawę, że muszę iść przed siebie, brnąć przez mrok. Zrozumiałam, że mogę wydeptać sobie ścieżkę niezależnie od tego, jak gęsta ciemność mnie otacza".

Siła matczynej miłości przoduje w tej historii. Pojawia się również wątek relacji między matką i córką.  Żal i nieporozumienia, które nie powinny mieć racji bytu, gdy w grę wchodzi życie. Szkoda go bowiem na wrogość, która mąci nasze życie. Nie sposób nie polubić tej książki i zachwytu nad małymi rzeczami. Niepudrowanie spraw trudnych i fakt iż artystyczna doskonałość może iść w parze z komercyjną opłacalnością.

Przeczytajcie koniecznie. Polećcie znajomym. Dajcie w prezencie.

 Za książkę dziękuję Wydawnictwu SONIA DRAGA

Ocena 6/6