Przejdź do głównej zawartości

"WOŁANIE GROBU" - Simon Beckett

Simon Beckett jak mało kto potrafi zbudować napięcie. Czasem nawet pisząc o rzeczach na pozór błahych, umiejętnie wprowadza czytelnika w stan niecierpliwego i pełnego napięcia oczekiwania na ciąg dalszy. Prócz tego, plastyczność jego twórczości jest na tyle imponująca, iż ma się wrażenie wręcz oglądania poszczególnych obrazów, niczym scen z filmu z muzyka w tle. Takich momentów w książce sugestywnie przenoszących nasz do wyobraźni jest bardzo wiele, co pozwala o niej myśleć w kategoriach wyjątkowo kunsztownej powieści.

Autor, wprowadzając czytelnika w świat "Wołania grobu" posłużył się retrospekcją wydarzeń, które miały miejsce wiele lat wstecz. Są one niesłychanie ważne i pozwalają spojrzeć na główny wątek powieści w bardzo konkretny sposób. Realne zagrożenie, które pojawia się w życiu bohaterów, ma swoje logiczne uzasadnienie. Z czasem staje się też kluczem do zagadki dotyczącej śmierci kilku młodych kobiet, których ciał nigdy nie odnaleziono, mimo iż seryjny morderca i gwałciciel przyznaje się do ich zabicia. Nie chciał jednak ujawnić, co zrobił ze zwłokami zaginionych kobiet. Czystą formalnością stał się zatem fakt, że zabójca wylądował za kratami, a sprawa ucichła, mimo nierozwikłanej zagadki kilku ofiar.
Wkrótce potem śmiertelnemu wypadkowi ulega żona i córka Davida Huntera. To z pewnością był przełom w życiu wybitnego antropologa sądowego. Kolejny nastąpił osiem lat później, w chwili, gdy dawny zabójca ucieka z więzienia. Wszystkie dawne emocje i lęki odżyły wówczas na nowo, a życie tych, którzy przyczynili się niegdyś do unicestwienia psychopatycznego mordercy, stanęło w obliczu realnego niebezpieczeństwa. W toku kolejnego śledztwa okazuje się jednak, że ta sprawa ma drugie dno a prawda ..., no cóż, bywa czasem łudząca.

Beckett nie skupia się jednak tylko i wyłącznie na wątku kryminalnym. Jego bohaterowie to ludzie, których życie również nie rozpieszcza. Każdy z nich ma swoją własną osobistą tragedię, z którą misi sobie radzić — albo i nie. Poznanie bohaterów z tej perspektywy daje szansa na lepsze zrozumienie ich motywów działania i utożsamienie się z nimi. Mamy wówczas swoje małe podejrzenia. Rodzi się nieufność albo sympatia wobec nich. czasem współczucie, czasem żal. Towarzysza nam emocje — a o to przecież chyba chodzi. 
Pojawienie się wątków drugoplanowych sprawia, że powieść nabiera wyjątkowego charakteru. Czytanie o zbrodni, której nie towarzyszy "postać" byłoby katuszą dla mnie. Simon Bestett całkiem rzeczowo objaśnia też zależności i warsztat pracy policyjnych służb. W tej powieści zatem wszystko wydaje się na miejscu i w odpowiednich proporcjach. Tylko czytać!


 Dodam jeszcze, iż "Wołanie grobu" to czwarta już część serii z udziałem Dr Davida Huntera, tuż po "Chemii śmierci", "Szepcie zmarłych" i "Zapisanych w kościach". Książka jest też pierwszym wydaniem, które pojawiło się na polskim rynku wydawniczym, choć przyznam, że w tej odsłonie, którą prezentuje Czarna Owca, zdecydowanie bardziej mi się podoba. 
 "Każdy ma jakąś przeszłość. Dobra czy zła, składa się na naszą tożsamość".

Za książkę dziękuję Wydawnictwu CZARNA OWCA 

 Tytuł: Wołanie Grobu
Autor: Simon Beckett
Tytuł w kolekcji: David Hunter
Numer w kolekcji: 4
Tytuł oryginału: The Calling of the Grave
Przekład: Robert Sudół
Data wydania: 2020











Popularne posty z tego bloga

"SEMIRAMIDA" Ewa Kasala

" Semiramida " to kolejna powieść Ewy Kassali o wyjątkowej sile kobiecości, jak również bogate źródło historyczne. Pełne detali i ciekawostek pozwalająca poczuć atmosferę starożytnego świata. Autorka nie szczędzi czytelnikowi również i emocji, dzięki też i którym powieść staje się prawdziwą perełką literacką z gatunku tych obyczajowo-historycznych opowieści. Równie ważnym aspektem jej sukcesu jest też oczywiście postać głównej bohaterki — Królowej Semiramidy, jak i pozostałych kobiet, które odgrywają całkiem sporą rolę w tej historii. Wszystkie mądre, silne i odważne. Kobiety, które nie bały się używać rozumu. Kobiety pełne uczuć, których też i nie skrywały. Myślę, że każda z nas odnajdzie w nich odrobinę siebie. Być może zainspiruje się nimi albo inaczej spojrzy na samą siebie. Z powieści Ewy Kassali można więc czerpać pełnymi garściami. Można się wręcz delektować jej prozą. Jej barwą i smakiem, który pieści zmysły. I nie sposób się od niej oderwać. Choćby s...
Read more »

„Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseini

  Recenzja książki „Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseiniego Nie wszystkie książki zostają z czytelnikiem na długo. Nie wszystkie odciskają ślad w sercu i umyśle, zmuszając do stawiania pytań o moralność, lojalność i odkupienie win. Chłopiec z latawcem Khaleda Hosseiniego jest powieścią, która nie tylko porusza — ona zostaje pod skórą, wgryza się w emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć. To debiutancka powieść Hosseiniego, a zarazem historia, która otworzyła przed czytelnikami na całym świecie drzwi do Afganistanu — nie tego z suchych newsów czy nagłówków gazet, ale tego pełnego barw, zapachów, dziecięcych marzeń i nieodwracalnych dramatów. O czym opowiada? To historia Amira — chłopca z kabuluńskiej elity, który dorasta w cieniu nie tylko oczekiwań ojca, lecz także własnych lęków i słabości. U jego boku jest Hassan, syn służącego, jego przyjaciel z dzieciństwa, chłopiec o bezgranicznej lojalności i czystym sercu. Łączy ich dziecięca przyjaźń, wspólne wypuszczanie latawców i op...
Read more »

„Dom Róży” Anna Stryjewska

„Dom Róży” to powieść, która z pozoru wydaje się kolejną historią o kobiecie w przełomowym momencie życia, ale z każdą kolejną stroną odkrywa swoją prawdziwą siłę – w cichym, dojrzałym sprzeciwie wobec oczekiwań świata i w próbie odnalezienia siebie na nowo. To książka, która nie próbuje być sensacyjna – nie krzyczy, nie szokuje. Zamiast tego wciąga spokojnym rytmem życia i delikatnym, choć głębokim, portretem kobiecej duszy. Rozalia – bohaterka, która nie wpisuje się w popularne dziś narracje o walczących, przebojowych kobietach – prezentuje zupełnie inny model siły: oparty na konsekwencji, upartości, ale też wrażliwości. W chwili, gdy powinna, według otoczenia, „oddać się pod opiekę”, ona postanawia bronić swojego azylu – domu na wsi, który daje jej poczucie autonomii i sensu. Nie bez wątpliwości, nie bez bólu – ale z pełną świadomością, że nikt poza nią nie zadba o jej spokój. Powieść Anny Stryjewskiej nie jest lekturą dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i szybkich zwrotów fa...
Read more »