Przejdź do głównej zawartości

"SKRUCHA" - Marek Stelar

  

Odkąd na rynku wydawniczym pojawił się "Rykoszet" Marka Stelara, trudno było mi znaleźć drugą tak dobra powieść kryminalną. Dorównać jej nie mógł nawet sam autor powołując do życia kolejne, naprawdę niesamowite historie kryminalne. Aż pojawiła się "Skrucha". Powieść, która wychodzi poza schematy. Powieść z szeroko zakrojonym wątkiem w tle, które nadaje jej nowego znaczenia i stawia ją na szali powieści społecznych. Historia, którego ma nowego bohatera i kilka faktów. 

 Autor zwraca się w niej ku temu co było. Ku przeszłości. Do rodzinnych tajemnic i historii miejsca, w którym osadził akcję powieści. Do Nowego Warpna. Małego miasteczka w północno-zachodniej części kraju, które od Niemiec dzieli zaledwie przesmyk na Zatoce Nowarpieńskiej. Jest zatem jednym z tych miejsc, przynależnych Polsce dopiero od 1945 roku. Tak daleko jednak Marek Stelar nie sięga w fabule powieść. Przenosi nas w czasie zaledwie do 1997 roku. To wówczas w tym miejscu rozegrały się wydarzenia, które wciąż mącą umysły jego mieszkańców. I tylko przypadek sprawił, że ożyły na nowo wciągając w wir swoich tajemnic nowego dzielnicowego - aspiranta Dominika Przeworskiego. To, zaś dlaczego kryminalny ze Szczecina ląduje w powiecie to już nieco inna historia, która świetni przysłuży się zarówno sprawie, jak i osobistej sympatii wobec bohatera. 

Mamy zatem wątek osobisty Przeworskiego, który niemal na każdym kroku wzbudza sympatię i ciała znalezione w ogrodzie jednego z domów. To jeden z najbardziej tajemniczych wątków powieści, zważywszy, że są to szczątki sprzed dekad. Czy maja zatem coś wspólnego z innym wydarzeniem sprzed niemal ćwierćwiecza? A mianowicie, ze śmiercią kilku wychowanków Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego, którzy niegdyś utonęli? Na tym Stelar nie poprzestaje. Już na wstępie dokłada nam kolejną zagadkę. Szokując wręcz wiadomością o ciężkiej chorobie jednego z bohaterów. Wówczas na jaw wychodzą tajemnice, w obliczu których rodzinne więzi zostaną poddane największej próbie. 

A potem już tylko dzieje się...


Przeworski, choć obcy w powiecie, znajduje wsparcie wśród nielicznych. Rozgrzebuje stare rany. Zadaje dużo pytań i naraża się na śmierć, która wbrew pozorom niewiele ma wspólnego ze sprawą, którą z takim zapałem drąży. A najciekawszym i wzbudzającym uznanie nie jest w tej historii fakt zaskoczenia, czy pełna suspensów powieść, ale jej rytm. Konstrukcja i szereg zależności, które perfekcyjnie się ze sobą łączą, tworząc w pełni wciągającą fabułę od pierwszych jej storn.  

Myślę również, że szczególną rolę w odbiorze powieści odegrał sam bohater - Dominik Przeworski. Jest on bowiem postacią wyjątkowo pozytywną. Ale w żaden sposób nie przerysowaną.  To taki bohater idealny. W pełni akceptowalny. Czyta, je pierogi i chodzi na lody. Ma swoje małe wpadki, które jedynie bawią, a jego sposób bycia i osobowość wręcz imponuje. Naprawdę, nie sposób go nie lubić. W życiu kieruje się zasadami i dobrym smakiem. Nie jest pedantem, ale ceni sobie porządek. Potrafi być szczery. Trzymać nerwy na wodzy, ale jak będzie trzeba, na pewno da w pysk. Idealny glina - czyż nie? A jako mężczyzna, maż, kochanek? Tę ocenę zostawiam czytelnikom. 

Na to czekałam. Tego chciałam i to dostałam. Powieść kryminalną najwyższych lotów. BRAWO! 

Za egzemplarz książki dziękuję 

Wydawnictwu FILIA

Popularne posty z tego bloga

„Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseini

  Recenzja książki „Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseiniego Nie wszystkie książki zostają z czytelnikiem na długo. Nie wszystkie odciskają ślad w sercu i umyśle, zmuszając do stawiania pytań o moralność, lojalność i odkupienie win. Chłopiec z latawcem Khaleda Hosseiniego jest powieścią, która nie tylko porusza — ona zostaje pod skórą, wgryza się w emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć. To debiutancka powieść Hosseiniego, a zarazem historia, która otworzyła przed czytelnikami na całym świecie drzwi do Afganistanu — nie tego z suchych newsów czy nagłówków gazet, ale tego pełnego barw, zapachów, dziecięcych marzeń i nieodwracalnych dramatów. O czym opowiada? To historia Amira — chłopca z kabuluńskiej elity, który dorasta w cieniu nie tylko oczekiwań ojca, lecz także własnych lęków i słabości. U jego boku jest Hassan, syn służącego, jego przyjaciel z dzieciństwa, chłopiec o bezgranicznej lojalności i czystym sercu. Łączy ich dziecięca przyjaźń, wspólne wypuszczanie latawców i op...
Read more »

"SEMIRAMIDA" Ewa Kasala

" Semiramida " to kolejna powieść Ewy Kassali o wyjątkowej sile kobiecości, jak również bogate źródło historyczne. Pełne detali i ciekawostek pozwalająca poczuć atmosferę starożytnego świata. Autorka nie szczędzi czytelnikowi również i emocji, dzięki też i którym powieść staje się prawdziwą perełką literacką z gatunku tych obyczajowo-historycznych opowieści. Równie ważnym aspektem jej sukcesu jest też oczywiście postać głównej bohaterki — Królowej Semiramidy, jak i pozostałych kobiet, które odgrywają całkiem sporą rolę w tej historii. Wszystkie mądre, silne i odważne. Kobiety, które nie bały się używać rozumu. Kobiety pełne uczuć, których też i nie skrywały. Myślę, że każda z nas odnajdzie w nich odrobinę siebie. Być może zainspiruje się nimi albo inaczej spojrzy na samą siebie. Z powieści Ewy Kassali można więc czerpać pełnymi garściami. Można się wręcz delektować jej prozą. Jej barwą i smakiem, który pieści zmysły. I nie sposób się od niej oderwać. Choćby s...
Read more »

„Dom Róży” Anna Stryjewska

„Dom Róży” to powieść, która z pozoru wydaje się kolejną historią o kobiecie w przełomowym momencie życia, ale z każdą kolejną stroną odkrywa swoją prawdziwą siłę – w cichym, dojrzałym sprzeciwie wobec oczekiwań świata i w próbie odnalezienia siebie na nowo. To książka, która nie próbuje być sensacyjna – nie krzyczy, nie szokuje. Zamiast tego wciąga spokojnym rytmem życia i delikatnym, choć głębokim, portretem kobiecej duszy. Rozalia – bohaterka, która nie wpisuje się w popularne dziś narracje o walczących, przebojowych kobietach – prezentuje zupełnie inny model siły: oparty na konsekwencji, upartości, ale też wrażliwości. W chwili, gdy powinna, według otoczenia, „oddać się pod opiekę”, ona postanawia bronić swojego azylu – domu na wsi, który daje jej poczucie autonomii i sensu. Nie bez wątpliwości, nie bez bólu – ale z pełną świadomością, że nikt poza nią nie zadba o jej spokój. Powieść Anny Stryjewskiej nie jest lekturą dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i szybkich zwrotów fa...
Read more »