"I odpuść nam nasze..." Janusz Leon Wiśniewski

„I odpuść nam nasze...” Janusz Leon Wiśniewski oczami czytelników DKK

Opis wydawcy
„W październiku 1991 Polskę obiegła tragiczna wiadomość: Andrzej Zaucha, popularny piosenkarz i muzyk, zginął zastrzelony pod krakowskim Teatrem STU. Jego towarzyszka umiera w chwilę potem w karetce pogotowia. Zabójstwo genialnego polskiego muzyka jazzowego stało się inspiracją do stworzenia opowieści o miłości, rozpaczy i zazdrości. Historii o tym, jak miłość może doprowadzić do zbrodni. Książka Janusza Leona Wiśniewskiego to opowieść, jak silne mogą być emocje i do czego może się posunąć zraniony człowiek”.

W opinii czytelników Dyskusyjnego Klubu książki:
• Tragiczna śmierć Andrzeja Zauchy poruszyła mnie podobnie jak wielu Polaków w latach 90-tych. Nie mogłam pojąć jak, inteligentny, wykształcony, wrażliwy człowiek mógł z zimną krwią zastrzelić drugiego człowieka. Po przeczytaniu tej książki zrozumiałam.

• Nie jestem fanka tej książki, a raczej stylu, w jaki pisze autor. Poprzez rozpoetyzowanie fabuły najważniejsze elementy rozmywają się. Dwie części fabuły stanowią opis tła historycznego - życie w latach PRL-u. Wydaje mi się też, że jest to poniekąd próba zrozumienia i wybielenia zabójcy. J.L. Wiśniewski uczłowiecza instynkty, którymi kieruje się główny bohater. Według mnie książka znajdzie zwolenników wśród tych, którzy lubią poezje, treści filozoficzne i specyficzny rodzaj narracji, gdzie dialogi stanowią mniejszość, a opisy znajdują się na pierwszym planie.

• To jedna z tych książek, które zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Chciałabym jeszcze do niej kiedyś wrócić. Mam więc nieodpartą ochotę jej posiadania, by zawsze była pod ręką.

• Książka, która może zmienić wiele w naszej rzeczywistości, a przede wszystkim zmienić nasze wyobrażenie o zbrodni. Jest obrazem przemian i uczuć, które towarzyszą tak samo człowiekowi, jak i Polsce widzianej oczami cudzoziemca.

• Zdecydowanie nie jest to łatwa pozycja. Styl autora dodatkowo pogłębia to wrażenie. Trud włożony jednak w zapoznanie się z jej treścią został wynagrodzony. Nie był to czas zmarnowany. Opisane stadium psychologiczne człowieka na przestrzeni lat i zachodzących zmian w kraju to wielka wartość tej książki.

Rok wydania: 2015
Wydawca: Od Deski Do Deski
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Liczba stron: 220

Popularne posty z tego bloga

"SEMIRAMIDA" Ewa Kasala

" Semiramida " to kolejna powieść Ewy Kassali o wyjątkowej sile kobiecości, jak również bogate źródło historyczne. Pełne detali i ciekawostek pozwalająca poczuć atmosferę starożytnego świata. Autorka nie szczędzi czytelnikowi również i emocji, dzięki też i którym powieść staje się prawdziwą perełką literacką z gatunku tych obyczajowo-historycznych opowieści. Równie ważnym aspektem jej sukcesu jest też oczywiście postać głównej bohaterki — Królowej Semiramidy, jak i pozostałych kobiet, które odgrywają całkiem sporą rolę w tej historii. Wszystkie mądre, silne i odważne. Kobiety, które nie bały się używać rozumu. Kobiety pełne uczuć, których też i nie skrywały. Myślę, że każda z nas odnajdzie w nich odrobinę siebie. Być może zainspiruje się nimi albo inaczej spojrzy na samą siebie. Z powieści Ewy Kassali można więc czerpać pełnymi garściami. Można się wręcz delektować jej prozą. Jej barwą i smakiem, który pieści zmysły. I nie sposób się od niej oderwać. Choćby s...

„Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseini

Recenzja książki „Chłopiec z latawcem” Khaleda Hosseiniego Nie wszystkie książki zostają z czytelnikiem na długo. Nie wszystkie odciskają ślad w sercu i umyśle, zmuszając do stawiania pytań o moralność, lojalność i odkupienie win. Chłopiec z latawcem Khaleda Hosseiniego jest powieścią, która nie tylko porusza — ona zostaje pod skórą, wgryza się w emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć. To debiutancka powieść Hosseiniego, a zarazem historia, która otworzyła przed czytelnikami na całym świecie drzwi do Afganistanu — nie tego z suchych newsów czy nagłówków gazet, ale tego pełnego barw, zapachów, dziecięcych marzeń i nieodwracalnych dramatów. O czym opowiada? To historia Amira — chłopca z kabuluńskiej elity, który dorasta w cieniu nie tylko oczekiwań ojca, lecz także własnych lęków i słabości. U jego boku jest Hassan, syn służącego, jego przyjaciel z dzieciństwa, chłopiec o bezgranicznej lojalności i czystym sercu. Łączy ich dziecięca przyjaźń, wspólne wypuszczanie latawców i op...

„Dom Róży” Anna Stryjewska

„Dom Róży” to powieść, która z pozoru wydaje się kolejną historią o kobiecie w przełomowym momencie życia, ale z każdą kolejną stroną odkrywa swoją prawdziwą siłę – w cichym, dojrzałym sprzeciwie wobec oczekiwań świata i w próbie odnalezienia siebie na nowo. To książka, która nie próbuje być sensacyjna – nie krzyczy, nie szokuje. Zamiast tego wciąga spokojnym rytmem życia i delikatnym, choć głębokim, portretem kobiecej duszy. Rozalia – bohaterka, która nie wpisuje się w popularne dziś narracje o walczących, przebojowych kobietach – prezentuje zupełnie inny model siły: oparty na konsekwencji, upartości, ale też wrażliwości. W chwili, gdy powinna, według otoczenia, „oddać się pod opiekę”, ona postanawia bronić swojego azylu – domu na wsi, który daje jej poczucie autonomii i sensu. Nie bez wątpliwości, nie bez bólu – ale z pełną świadomością, że nikt poza nią nie zadba o jej spokój. Powieść Anny Stryjewskiej nie jest lekturą dla tych, którzy szukają wartkiej akcji i szybkich zwrotów fa...

Biblioteka Edymona

Szukaj na tym blogu