"Za przyjaźń"- to najnowsza książka Anny Sakowicz, która pełna jest magii życia. Żeby ją jednak dojrzeć, trzeba dotrwać do jej końca. To bajecznie piękna historia. Prosta, życiowa i taka niewymuszona. Kobieca i burzliwa. Słodko-gorzka. Naprzemiennie szalona, to znów roztropna. Szczera, zmysłowa i dziejąca się w zawrotnym tempie.
"Za przyjaźń" to historia czterech wcale nie niezwykłych kobiet. Jedną z nich jest Monika, która przebywa na długim urlopie, a po śmierci ojca, by pomóc, mamie wraca do Sęplic. Jest kobietą po przejściach, a jej związek rozpadł się dawno temu. Jest też nauczycielką i aktywistką i nie je mięsa w telegraficznym skrócie. Krysia po studiach została w Warszawie i zrobiła oszałamiającą wręcz karierę w branży hotelarskiej. Ma córkę Basię, która samodzielnie stawia swoje kroki w dorosłym życiu i eksmęża. Po rozwodzie spieniężyła jednak cały swój majątek i podobnie jak jej dawna przyjaciółka wróciła do Sęplic. Miała tu kilka spraw do załatwienia. Spraw z przeszłości i tych rodzinnych przesiąkniętych złymi emocjami. Zupełnie ni była jednak pewna tego, co che robić dalej w życiu. U Olgi tymczasem pogrzeb goni pogrzeb. Jakby jakieś fatum ją dopadło. Straciłą rodziców, dziadków, męża. Została jej tylko nastoletnia córka, dla której pragnie lepszego życia. Z zawodu jest tłumaczką, z natury fanatyczką gdybania. Faktycznie niemal zrujnowaną kobietą, dlatego postanowiła przyjechać do Sęplic, by sprzedać dom po dziadkach i zacząć nowe życie. Jedyną patriotką, która rodzinnym miasteczku jest Lucyna, która tylko na pozór wiedzie nudne życie policjantki. W rzeczywistości obfituje ono w różnego rodzaju zwroty akcji i zdarzenia, na podstawie których można by napisać całką niezłą powieść. Jak się potem okazuje, ona również dawno rozstała się z rolą żony.
Niegdyś były nierozłączne. Gotowe były w imię dziecięcej przyjaźni iść za sobą w ogień. Potem jednak życie rozdało im różne karty. Każda poszła w swoją stronę, bez oglądania się w przeszłość. Ta przeszłość była jednak z nimi zawsze. To ona zdeterminowała wiele ich postaw i zaważyła na ich przyszłości. Kiedyś obiecały sobie, że po trzydziestu latach spotkają się znów w tym samym miejscu. Żadna jednak nie chciała na powrót wyciągać trupa z szafy. Na udawaniu minęły im kolejne lata, aż pewnego dnia wpadają na siebie, właśnie w Sęplicach. W miejscu ich dawnych szaleństw. Pełnym wspomnień i tajemnic. Razem piją, jedzą, tańczą. Żadna jednak nie ma odwagi wyznać prawdy ani o sobie, ani o tym, co tak naprawdę sprowadza je do Sęplic. W ich umysłach wciąż tkwi też tajemnica sprzed lat, o której nie chcą mówić.
Bohaterki Anny Sakowicz z pewnością przypadną do gustu czytelniczkom. Każda z nich to inna osobowość ukształtowana przez lata doświadczeń. Nie wszystkie są dobre. Nie wszystkie akceptowalne. Są też te bardzo wstydliwe i tragiczne. Życie każdej z nich daje jednak drugą szansę. Muszą ją tylko dostrzec i wykorzystać. Nie uda się to jednak bez rozliczenia historii z przeszłości, która okaże się zgoła intrygującą zagadką - niemal kryminalną. A jeśli nawet im się to uda, to będzie to tylko połowa sukcesu. Kobiety muszą jeszcze pokonać własne lęki i słabości. Uwierzyć w siebie i odnaleźć swoje prawdziwe "ja". To nie będzie proste, ale od czego jest determinacja, która dla każdej z nich ma swoje inne źródła i przyjaźń- mimo wszystko.
"Za przyjaźń" to kalejdoskopowa opowieść. Pełna dobrego humoru, wspomnień, nostalgii i łez. Porywów serca, zdrad i rodzinnych dramatów. Rozkoszna i smutna zarazem, choć z bajkowym zakończeniem. Pełna wiary w to, że życie może być lepsze, wystarczy tylko iść za marzeniami i nie bać się ich. To historia wyjątkowej przyjaźni, rodzinnych więzi i kobiecych dramatów, z których zawsze jest jakieś wyjście. To historia ku pokrzepieniu serc. Mądra i niezwykle życiowa. Mam nadzieję, że wiele czytelniczek nie tylko zmusi do refleksji, ale i do czynów wzmacniających ludzkie więzi. Gorąco polecam.